Zerwanie- Rozdział 11

Już tydzień u Jo minął taki zwykły tydzień, a tyle mi namieszał w głowie. Tak naprawdę mi namieszał. Tak samo jak ten jeden zwykły dzień, a tyle się może zmienić. Ale dobra przejdę do początku. Więc…

Już od dwóch dni jestem w domu. Tak, nie umiem zasnąć i to mnie właśnie najbardziej dziwi. Nie wiem co mam zrobić. Siedzę w pokoju i myślę nad swoim życiem. Już grubo jest po  północy. Cieszyłam się że jutro, a tak właściwie dziś jest sobota. Od kąt Jo powiedział mi że mnie kocha czuje się jakoś dziwnie. Odzywałam się do niego tylko w koniecznych sprawach. Więc jak wróciłam do domu było strasznie głośno. Przez ten tydzień do domu zdążył się przeprowadzić chłopak mamy wraz z synem. Muszę do tego przywyknąć. Po cichu wyszłam z pokoju i zeszłam do salonu. Dom był ciemny i pusty. Tego mi było trzeba ciszy i spokoju. Siedziałam na kanapie i przeglądałam zdjęcia. Miło było sobie przypomnieć jak był tata i jak Ja, Julia i Larry byliśmy nie rozłączni. Po śmierci taty wszystko się zmieniło. Oczywiście Julia , ja i Larry dalej byliśmy nie rozłączni, ale z biegiem lat coraz mniej czasu spędzaliśmy z sobą.

Wiliam: Miley, co się dzieje?

Miley: Przepraszam nie chciałam pana obudzić.

Wiliam: Nie mów do mnie Pan, mów do mnie Will. Oki?

Miley: No dobra.

Rozmawiałam chyba godzinę z Willem. Nawet nie był taki zły jak się spodziewałam. Jest bardzo miły i troskliwy. Później poszłam na górę. Kiedy przechodziłam koło pokoju mojego brata usłyszałam tylko.

Julia: Żartujesz, jak on mógł jej to zrobić?

Larry: Nie, to było naprawdę. Sam to widziałem na oczy dzisiaj.

Julia: Oki?! Nie możemy jej to mówić załamie się.

Weszłam do pokoju. Byłam już tak zmęczona że od razu zasnęłam. Rano około 10 obudziła mnie. Zaczęła skakać po pokoju i piszczeć. Nie wiedziałam o co chodzi. Zmęczona przetarłam oczy i zapytałam się o co chodzi. Nie chciała mi powiedzieć. Zeszłam na dół. Mama zaskakująco miała dziś dobry humor. Najbardziej dziwiło mnie to że pierwszy raz śniadanie robił Wiliam i wyszło mu wręcz niesamowicie.  Później poszłam na górę i przebrałam się. Okazało się że Wiliam i mama postanowili nas wziąć na plażę na cały dzień. To wyjaśniało dobry humor Julki z rana. Przebrałam się w strój kąpielowy i poszłam z wszystkimi na plażę. Do swojej torby włożyłam książkę, aparat, kartkę i ołówki.  Tak usiadłam na kocu i patrzałam jak wszyscy się dobrze bawią. Na uszy założyłam słuchawki i słuchałam muzyki. Mama kazała mi się iść przejść z siostrą i braćmi.  Kiedy tak chodziliśmy po plaży zauważyłam przy budce z lodami mojego chłopaka Ala. Chciałam podbiec do niego i przywitać się z nim. Nagle podeszła do niego jakaś dziewczyna. Zaczęli się całować. Kiedy tylko to zobaczyłam wyrwałam z rąk mojej kuzynki koktajl i wzięłam go do rąk. Podeszłam do niego.

Miley: Z nami koniec.

Wylałam mu cały koktajl na głowę.

Alex: Kochanie ja Ci to wszystko wyjaśnię.

Miley: Tu nie ma nic do wyjaśniania. Z nami koniec.

Pobiegłam powrotem na koc. Jedną ręką ocierałam, a drugą zasłaniałam twarz. Nie chciałam żeby ktoś widział że płacze. Kiedy Julia wróciła próbowała mnie pocieszyć, jednak jakoś je to nie wychodziło. Chodziłam z zdrajcą powtarzałam sobie w duchu. Nagle zadzwonił mój telefon.  Był to ten Alex. Odrzuć. Nie miałam ochoty z nim teraz gadać. Może chce mnie jeszcze bardziej dobić, albo zranić. Nie, powiedziałam dość. Nie chce go więcej widzieć. Nie wiem czy mu kiedyś wybaczę. Chciałam jak najszybciej wrócić do domu. Kiedy wróciłam. Usiadłam na łóżku i płakałam. Nadal. Później leżałam tak w łóżku chyba z 3- 4 dni. Nie umiałam się  pozbierać po stracie mojego najukochańszego Ala.